Ανταγωνισμός ή Αλτρουισμός;

gonidia

Γράφει η Γεωργία Ψοφογιαννάκη

Ανταγωνισμός ή Αλτρουισμός;

Μέσα σε μια γενικότερη κρίση, ερχόμαστε αντιμέτωποι όχι μόνο με την οικονομική μας επάρκεια αλλά και με την προσωπική μας εξέλιξη και θέση μέσα στην κοινωνία. Ο καθένας μας προσπαθεί να βρει τον δρόμο του και να εξελιχθεί προσωπικά αλλά και επαγγελματικά, όμως με τα δεδομένα της εποχής είναι τόσο δύσκολο να μπορέσουμε να βρούμε τον σωστό δρόμο πάνω στον οποίο θα βαδίσουμε πραγματικά πλήρεις και ευτυχισμένοι…

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε ότι οι αληθινές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες. Είτε αυτές είναι προσωπικές, είτε επαγγελματικές ή οποιεσδήποτε άλλες. Η κοινωνία μάς έχει κάνει εγωιστές, ανθρωποφοβικούς, καχύποπτους και αποξενωμένους. Βέβαια, μόνοι μας υποσυνείδητα επιλέξαμε να γίνουμε έτσι μιας και εμείς, αποτελούμε την κοινωνία. Από παιδιά ακόμα, προσπαθούν να μας «πασάρουν» την νοοτροπία ότι μπορούμε να διασκεδάζουμε μόνοι μας (με videogames,internet κ.λπ.) ή να βλέπουμε τους άλλους ανταγωνιστικά… «Να’ σαι ο καλύτερος απ’ όλους μες στην τάξη», είναι από τις κλασικές ατάκες των γονιών που προσπαθούν να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, ότι για να προοδεύσεις πρέπει να προσπαθήσεις να ξεπεράσεις όλους τους υπόλοιπους. Το ίδιο ισχύει φυσικά αργότερα και στην επαγγελματικής μας σταδιοδρομία… Λίγες θέσεις εργασίες, αλλά εκατοντάδες υποψήφιοι και άνεργοι. Αυτόματα αυτό μας κάνει ανταγωνιστικούς γιατί κυνηγάμε ίδιες θέσεις (ο καθένας στον τομέα του).  Ακόμα και τα παιχνίδια παίζονται με αντίπαλους. Μάς βάζουν δηλαδή στο «τρυπάκι» του νικητή και του χαμένου.

Με τόση, λοιπόν, ανταγωνιστικότητα, πώς να εμπιστευτείς τον άλλο; Οι περισσότεροι είμαστε επιφυλακτικοί γιατί μπορεί να προδοθούμε και να πληγωθούμε στο βωμό του συμφέροντος αυτού που εμπιστευτήκαμε. Εμμέσως πλην σαφώς, όταν ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του πώς να δημιουργηθούν αληθινές σχέσεις εμπιστοσύνης; Η συλλογικότητα, η επικοινωνία και η ενότητα έχουν χαθεί σε μεγάλο βαθμό. Πρώτα απ’ όλα, θα ήταν καλό να καταλάβουμε, ότι για να αισθανθούμε πλήρεις πρέπει να τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και δευτερευόντως με τους άλλους. Αλλά δεν εννοώ απλά να συμβιβαζόμαστε, αλλά να μάθουμε να αγαπάμε! Να αγαπήσουμε εμάς και τους γύρω μας και να βγούμε πια από αυτό το καβούκι της ανασφάλειας και της φοβίας. Αν νοιαζόμασταν λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλο θα είχαμε τώρα έναν καλύτερο κόσμο.  Βέβαια, είναι αρκετά πια περίπλοκα τα πράγματα και σίγουρα δεν μας ευνοούν να σταθούμε σωστά στα πόδια μας, όταν συνεχώς υπάρχουν πολλά κοινωνικά  πολιτικά και οικονομικά εμπόδια

Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν διστάζουν να δώσουν στον συνάνθρωπο τους με όποιο τρόπο μπορούν! Αρκετές ομάδες, σωματεία και σύλλογοι δεν σταματούν να σκέφτονται συνεχώς τους συνανθρώπους μας και να τους βοηθούν με όποιο τρόπο μπορούν. Είναι ωραίο να βλέπεις ότι ακόμα και σήμερα, ενώ όλα γύρω μας είναι ετοιμόρροπα και αβέβαια, υπάρχει ακόμα σε πολλούς ανθρώπους αυτή η σπουδαία έννοια, που μας δίνει την ιδιότητα να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη μας, που ονομάζεται “ανθρωπιά”.  Ξεχνάμε πολλές φορές, μέσα στην καπιταλιστική – φιλοχρήματη παγκόσμια κοινωνία, στην οποία ζούμε, ότι όσα χρήματα, δόξα, υλικά αγαθά και αν έχουμε δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένοι αν δεν έχουμε αλληλένδετη αγάπη – σε όλες τις μορφές της – στη ζωή μας.  Ο σεβασμός, η συμπόνια, η κατανόηση, η φροντίδα, η υπευθυνότητα,  και, εν τέλει, η σωστή ένδειξη της αγάπης είναι έννοιες που ξεχνάμε να αναλύσουμε και να αναπτύξουμε στην εξέλιξη της προσωπικότητας μας με αποτέλεσμα να ξεχνάμε πολλές φορές να φερόμαστε σωστά στους συνανθρώπους μας και να τους αγαπάμε αληθινά.[1] Ευτυχώς, όμως, έρχονται στην ζωή μας αυτοί οι άνθρωποι και  μας θυμίζουν την αξία όλων των παραπάνω εννοιών. Που αφιερώνουν χρόνο, σώμα και ψυχή για να βοηθούν όλους τους «αδύναμους»  και να δώσουν χαρά και ελπίδα στις ζωές τους.

Μακάρι όλο και περισσότεροι να μπορούμε να μοιάσουμε σε όλους αυτούς, έχοντας τους ως πρότυπα. Μέσα από το παράδειγμα τους, να έρθουμε όλοι μας όλο και πιο κοντά και να σταματήσουμε πια να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά), δίνοντας έτσι στις επόμενες γενιές ένα καλύτερο και πιο γαλήνιο αύριο.

 

 

[1]  Η αληθινή αγάπη είναι αυτή που αγαπάς τον άλλο σε όλο του το είναι, και όχι όπως θα ήθελες να είναι ή μόνο τα κομμάτια της δικής σου αυτοπροβολής σε αυτόν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *