Η Ιστορία των Εφευρέσεων – Τσίχλα

35344-200491085-001

Η τσίχλα υπήρχε από τα αρχαία χρόνια, έπρεπε όμως να φθάσουμε στον 19ο αιώνα για να αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί μαζί της. Αυτός ο φιλόδοξος εφευρέτης, όμως, δεν είχε σκοπό να την παράγει και να την διαθέσει στην αγορά, αλλά να την χρησιμοποιήσει ως πρώτη ύλη για να φτιάξει άλλα προϊόντα.

Στη δεκαετία του 1860, ο φωτογράφος Τόμας Άνταμς προσπαθούσε να κατασκευάσει κάθε είδους ελαστικά προϊόντα από μία κολλώδη ουσία προερχόμενη από ένα δέντρο που ευδοκιμούσε στο Μεξικό. Πειραματίστηκε με παιχνίδια, μάσκες, μπότες και λάστιχα για ποδήλατα, αλλά απέτυχε παταγωδώς σε όλες τις προσπάθειές του. Όταν όμως παρατήρησε ένα κοριτσάκι να αγοράζει τσίχλα, τότε κατάλαβε ότι χρόνια διέθετε έναν ανεκμετάλλευτο θησαυρό.

Ο Άνταμς είχε γνωρίσει τον εξόριστο δικτάτορα του Μεξικού, Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άννα, ο οποίος του είχε προτείνει να κάνει πειράματα με ένα κολλώδες υλικό που του προμηθεύτηκε από το Μεξικό, για να φτιάξει ελαστικά για τροχούς. Του είχε πει ότι <<οι Μεξικανοί μασουλούσαν τσίχλα από παλιά, όμως κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει τις πραγματικές δυνατότητες του υλικού αυτού>>.

Έχοντας ήδη κάνει μερικές μικροεφευρέσεις , ο Άνταμς αποδέχτηκε την πρόταση του δικτάτορα και παρήγγειλε ένα τόνο από αυτό το υλικό. Με τη βοήθεια των γιων του, άρχισε να το βράζει και να το διυλίζει στη κουζίνα του σπιτιού του, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα υποκατάστατο του καουτσούκ. Μετά από ένα χρόνο συνεχώς αποτυχιών, π εφευρέτης απογοητεύτηκε και αποφάσισε να πετάξει στο ποτάμι το υπόλοιπο υλικό που γέμιζε την αποθήκη του.

Πηγαίνοντας όμως μια μέρα στο φαρμακείο της γειτονιάς του, πρόσεξε ένα κοριτσάκι που αγόραζε μία τσίχλα έναντι ενός σεντ. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε αυτό που του είχε πει ο δικτάτορας για τους προγόνους του και τότε αντιλήφθηκε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το απόθεμα που<< καθόταν>> στην αποθήκη για να φτιάξει τσίχλες. Όταν το κοριτσάκι έφυγε, ο Άνταμς ρώτησε τον ιδιοκτήτη από τι φτιαχνόταν αυτή η τσίχλα και αυτός του απάντησε <<από μαλακή παραφίνη με μέτρια όμως αποτελέσματα>>.

Μόλις γύρισε σπίτι, στρώθηκε με τα παιδιά του στη δουλειά, αφήνοντας το υλικό σε ζεστό νερό μέχρι να αποκτήσει στερεά μορφή και άσπρο γκρι χρώμα. Η πρώτη μοντέρνα τσίχλα είχε μόλις γεννηθεί. Αφού λοιπόν έφτιαξαν 200 στρογγυλές τσιχλίτσες τις διοχέτευσαν στο φαρμακείο, ενημερώνοντας τον ιδιοκτήτη να μην ανησυχεί διότι έχουν διάρκεια ζωής τρεις μήνες. Όμως, προς μεγάλη τους έκπληξη και ευχαρίστηση, όλες οι τσιχλίτσες εξαφανίστηκαν το ίδιο απόγευμα.

Ο Άνταμς μάζεψε 55 δολάρια, ότι είχε στην άκρη, και άρχισε την παραγωγή και διάθεση της τσίχλας. Το νέο προϊόν είχε άμεση επιτυχία και οι παραγγελίες διαδέχονταν η μία την άλλη, αναγκάζοντας τον δημιουργό τους να φτιάξει το πρώτο στο κόσμο εργοστάσιο παραγωγής τσίχλας. Ο Άνταμς είχε επιτέλους καταφέρει έστω και την ύστατη στιγμή να βρει μια χρήση για την ελαστική ουσία που είχε στην αποθήκη του!

Γνωρίζατε ότι…

Η τσίχλα δεν ήταν μια καινούργια ιδέα. Ήδη από τα αρχαία χρόνια , οι Έλληνες μασούλαγαν ένα είδος τσίχλας, τη μαστίχα, ενώ λίγο αργότερα οι Μάγιας μασουλούσαν μια ελαστική ουσία προερχόμενη από ένα δέντρο που ευδοκιμούσε στην περιοχή τους.

Γύρω στα 800 μΧ. οι Ινδιάνοι της Αμερικής είχαν τη δική τους τσίχλα, προερχόμενη από μία ουσία που έβγαζε το έλατο, η οποία όμως αργότερα αντικαταστάθηκε από τσίχλες εμπλουτισμένες με παραφίνη.

 

Επιμέλεια: Ευτυχίδη Ρωξάνη

Πηγή: Πρωτοπαπαδάκης, Ι (2008), «Ποιος Γελάει Τώρα; Άγνωστες ιστορίες πίσω από εφευρέσεις που άλλαξαν τη ζωή μας», Αθήνα Παπασωτηρίου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *