Ο Κόσμος της Υιοθεσίας

Γράφει η Ευτυχίδη Ρωξάνη

** Η σειρά των κειμένων που θα ακολουθήσει θα αναφέρεται στα χαρακτηριστικά των υιοθετημένων παιδιών, στον καθρεπτισμό των αναγκών τους, των προβληματισμών τους, αλλά και των σκέψεων που πολλές φορές αδυνατούν για πολλαπλούς λόγους να εκφράσουν ή να μοιραστούν με άτομα εντός και εκτός του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Θα γίνει προσπάθεια κατανόησης των δύσκολων καταστάσεων που μπορεί να βιώνουν οι θετοί γονείς και τα υιοθετημένα παιδιά. Επίσης, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε την ερμηνεία διαφόρων συμπεριφορών.
Ελπίζω τα συγκεκριμένα κείμενα να αποτελέσουν  έναν «μικρό οδηγό» για τους μελλοντικούς και τους τωρινούς θετούς γονείς…

 

images

Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για αυτό το θέμα και να αναλύουμε εις βάθος συναισθήματα και καταστάσεις, θα πρέπει αρχικά να δώσουμε την ερμηνεία του συγκεκριμένου όρου. Υιοθεσία λοιπόν, είναι μία νομική πράξη, όπου γίνεται μεταφορά γονεϊκών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων από τους φυσικούς προς τους θετούς γονείς. Είναι ένας θεσμός παιδικής προστασίας με χαρακτηριστικό γνώρισμα την ύπαρξη και τη διακίνηση έντονων συναισθημάτων μεταξύ τρίτων εμπλεκόμενων μερών: τη φυσική οικογένεια, τη θετή οικογένεια και τον/την υιοθετούμενο/η.

Κάνοντας μία μικρή ιστορική αναδρομή θα δούμε ότι ο συγκεκριμένος όρος (υἱοθεσία < υἱοθετῶ < υἱός + τίθημι) εντοπίζεται σε όλους τους πολιτισμούς, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κατά την  Ελληνική και Ρωμαϊκή περίοδο, υιοθετούνταν αγόρια για την απόκτηση νομίμων κληρονόμων.  Στην Ελλάδα, πρώτος ο Σόλωνας το 594 π. Χ. εισήγαγε νομοθεσία ώστε να μην εκλείψει η άκληρη οικογένεια.  Στη σύγχρονη εποχή, η  πρώτη νομοθεσία για την υιοθεσία απαντάται στη Μασαχουσέτη των Η.Π.Α., όπου το 1851 ψηφίστηκε νόμος για τον συγκεκριμένο θεσμό με σκοπό να ρυθμιστεί η κατάσταση των εκτός γάμου και ορφανών παιδιών, τα οποία συνήθως δίνονταν σε αγρότες. Ο συγκεκριμένος νόμος παρείχε στην ουσία, ένα είδος οικιακών βοηθών στους θετούς γονείς, σε μια κατεξοχήν αγροτική οικονομία. Τα πρώτα 20 χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η υιοθεσία αποτελούσε μέσο για να αποκτήσουν παιδιά τα άτεκνα ζευγάρια. Από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60, η υιοθεσία αρχίζει πλέον να θεωρείται μια υπηρεσία παιδικής προστασίας με στόχο την εξασφάλιση του συμφέροντος του παιδιού, παρά του άτεκνου ζευγαριού.

Υπάρχουν τρία είδη Υιοθεσίας:

Η «κλειστή υιοθεσία»: όπου δεν υπάρχει καμία επικοινωνία και επαφή της φυσικής με την θετή οικογένεια. Ως μεσολαβητής της διαδικασίας είναι κάποιος δημόσιος ή ιδιωτικός φορέας. Τα αρχεία των κλειστών υιοθεσιών σφραγίζονται και το υιοθετημένο παιδι δεν έχει πρόσβαση σε πληροφορίες για την ταυτότητα της φυσικής του οικογένειας, παρά μόνο με άδεια του δικαστηρίου του τόπου γέννησής του.

Η «μερικώς κλειστή υιοθεσία»: όπου η φυσική μητέρα επιλέγει τους θετούς γονείς. Αποστέλνει γραπτή διατύπωση των προυποθέσεων που επιθυμεί να πληρεί η θετή οικογένεια και μετέπειτα δέχεται επιστολές από οικογένειες που επιθυμούν να υιοθετήσουν το παιδί της και καταλήγει σε όποια επιθυμεί. Υπάρχει και εδώ κάποιος ενδιάμεσος φορέας, ο οποίος αναλαμβάνει την επικοινωνία των δύο οικογενειών ανώνυμα. Η φυσική μητέρα μπορεί να ζητάει φωτογραφίες του παιδιού αν συμφωνούν και οι θετοί γονείς, όπως επίσης και να του στέλνει δώρα. Τα στοιχεία του φακέλου είναι απόρρητα και το παιδί δεν έχει πρόσβαση σε πληροφορίες που οδηγούν στον προσδιορισμό της φυσικής του οικογένειας.

Το τρίτο είδος είναι η «ανοιχτή υιοθεσία»: εδώ υπάρχει επικοινωνία μεταξύ και της φυσικής, αλλά και της θετής οικογένειας. Και οι δύο έχουν έναν κοινό σκοπό, το καλό του παιδιού. Φαίνεται δηλαδή σαν μία ευρύτερη οικογένεια.

Η υιοθεσία έχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία. Το δύσκολο κομμάτι φυσικά είναι η αποδοχή των δεύτερων. Πιο συγκεκριμένα, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι η απώλεια, η οποία βιώνεται από τη μεριά του παιδιού, με τον χωρισμό του από τη βιολογική του μητέρα, καθώς και η απώλεια που βιώνει ένας γονιός, κυρίως η μητέρα η οποία αντιμετωπίζει την αδυναμία απόκτησης με φυσικό τρόπο παιδιών. Συχνή όμως γίνεται και η παρουσία του φόβου της απώλειας καθόλη τη διάρκεια του «ταξιδιού» της υιοθεσίας και πάλι και από τις δύο μεριές, θετών γονιών και υιοθετούμενου. Από τη μεριά των πρώτων, υπάρχει φόβος μη φύγει το παιδί και δεν επιστρέψει ξανά κοντά τους. Από τη μεριά του δεύτερου, ο φόβος της απώλειας κάνει τη παρουσία του πιο συχνή σε περισσότερες καταστάσεις, όπως είναι ο φόβος απώλειας οικογένειας, φίλων, αντικειμένων, δουλειάς και πολλών άλλων τα οποία όμως θα δούμε πιο αναλυτικά σε επόμενα κείμενα και θα παρουσιάσουμε πως το πρόβλημα αυτό μπορεί να προσεγγιστεί, να κατανοηθεί, να λυθεί και να ξεπεραστεί…

adoption

«Η πρώτη μητέρα σου έδωσε την ανάγκη για αγάπη…

Η δεύτερη μητέρα ήταν εκεί για να στη δώσει…»

συνεχίζεται…

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *